Θα ξεκινήσω με μια σκέψη που έκανα στο δρόμο της επιστροφής από την Σαντορίνη και τον αγώνα Art of Motion που διοργάνωσε η Red Bull για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο νησί. Βλέπεις μέχρι τώρα είχα σε φοβερή εκτίμηση εκείνους που ξεπερνούσαν την ανθρώπινη λογική με ένα ποδήλατο, ένα σανίδι, μία μηχανή. Στις στέγες, τα σοκάκια, τις καμινάδες και τις πλάκες στο Φυροστεφάνι έμαθα κάτι ανώτερο από αυτό.
Έμαθα να δίνω respect σε εκείνους που ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική απλά και μόνο με το σώμα τους. Διπλή γροθιά στο στήθος.
Αυτές ήταν μερικές από τις καλύτερες στιγμές του αγώνα που έγινε το Σάββατο το απόγευμα και βρήκε τον Αμερικανό Cory DeMeyers στην πρώτη θέση, τον Ρώσο Alexander Baiturin στη δεύτερη, τον Αμερικανό Jesse La Flair στην τρίτη αλλά και δύο εκπροσώπους της Ελλάδας στην οκτάδα. Τον Δημήτρη Κυρσανίδη στην έβδομη και τον Daniel Mircea στην όγδοη.
Το ιδανικό spot της Σαντορίνης
Λίγη σημασία είχε η τελική κατάταξη για εμένα. Γιατί αυτό που παρακολουθούσα από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα στην προπόνηση της Παρασκευής μέχρι και τις σαμπάνιες στο βάθρο των νικητών ήταν τόσο über που ούτε τα λόγια ούτε το βίντεο ούτε καν ένας φωτογραφικός φακός μπορεί να αποτυπώσει.
Βοηθούσε βέβαια και το σκηνικό της Σαντορίνης. Το freerunning είναι ένα άθλημα / αγώνισμα / πες το όπως θες το οποίο μπορεί θεωρητικά να γίνει οπουδήποτε. Άνθρωποι που βλέπεις να σκαρφαλώνουν σε κτίρια, να πηδάνε περίτεχνα από αυτά, να κάνουν το σώμα τους ένα με τον τοίχο, το σκαλοπάτι, το έδαφος, την κολόνα. Για τους μεγάλους αθλητές του freerunning η Σαντορίνη είναι ένα αγώνας σταθμός.
“Από τότε που ξεκίνησα το freerunning και ήθελα να γίνω επαγγελματίας freerunner αυτόν τον αγώνα ήθελα να κερδίσω. Μου πήρε μερικά χρόνια αλλά το κατάφερα. Είναι πολύ καλό το τερέν εδώ για freerunning. Αν έχεις το μάτι να το δεις σωστά μπορείς να είσαι πολύ δημιουργικός στη διαδρομή, να την αλλάξεις σε σχέση με τους άλλους και να το διασκεδάσεις. Εγώ το διασκέδασα”μου είπε ο νικητής Cory DeMeyers λίγα λεπτά μετά το τέλος του αγώνα.
Στο ίδιο μήκος και ο team mate του Jesse La Flair: “Η Σαντορίνη είναι το καλύτερο μέρος που έχω πάει για freerunning. Είναι εξαντλητικό για το μυαλό σου το να έχεις ένα μέρος με τόσες διαδρομές, τόσες δυνατότητες και πράγματα που μπορείς να κάνεις. Το Red Bull Art of Motion στην Σαντορίνη είναι ο μεγαλύτερος αγώνας που έχει το freerunning”.
Κι ήταν όλοι ευχαριστημένοι με τη Σαντορίνη και τους Έλληνες. Ακόμα και ο Yoann Leroux που έμεινε στην ίδια θέση με πέρυσι και φάνηκε προβληματισμένος με την επίδοσή τους και σκεπτικός για το μέλλον, είχε τα καλύτερα να πει τον κόσμο: “Οι Έλληνες με στήριξαν πάρα πολύ, είναι υπέροχοι. Έδωσαν σε όλους μας μεγάλη ενέργεια νομίζω. Είναι ο παράδεισος του freerunning εδώ. Γι' αυτό θέλω να έρχομαι κάθε χρονιά”.
Μικρές και μεγάλες στιγμές από το Art of Motion 2013
Τα κορίτσια της Red Bull
Το Φυροστεφάνι από ψηλά. Στα αριστερά το track του αγώνα
Το track ήταν κλειστό από πολύ νωρίς
Οι αθλητές ελέγχουν το track
Κάποιοι έψαξαν για μια θέση στον ήλιο
Και κάποιοι για μια θέση στον ίσκιο
Η πισίνα στην οποία τερμάτιζαν οι αθλητές
Υγρασία στο νησί
Ο Cory De Meyers στο run που του χάρισε τη νίκη
Ο Yoann Leroux απογειώνεται pt.1
Ο Yoann Leroux απογειώνεται pt.2
Ο Yoann Leroux απογειώνεται pt.3
Τούμπα 1 από τον Joel Eggimann
Τούμπα 2
Ομαλή προσγείωση
Κάτι από Karate Kid στην προσγείωση του Daniel Mircea
Η καθιερωμένη βουτιά μετά το τέλος του αγώνα
Μια συμμετοχή στην κατηγορία Wings του διαγωνισμού Illume παρακαλώ
Το βάθρο των νικητών
Η Μαίρη Ρετσίνα, που έκανε την ελληνική αναμετάδοση του αγώνα, με τον νικητή
"Εκρηκτικό" τοπίο πάνω από το ηφαίστειο (see what I did there?)
Ο Yoann Leroux κρύβει τον ήλιο που δύει πάνω από το ηφαίστειο
Με τον νικητή Cory DeMeyers
Με τον τρίτο της τελικής κατάταξης Jesse La Flair
Ο Yoann Leroux κατά τη διάρκεια της προπόνησης
Στιγμιότυπο από το freerunning workshop
Στο τέλος του freerunning workshop με τους "καθηγητές" και τον Βαγγέλη Γεωργιάδη από το FOX (ο οποίος δείχνει περήφανα το τραύμα - παράσημο)
Σαν τουρίστας κι εγώ
Ένα υπέροχο άθλημα
Θα επανέλθω όμως σε αυτό που έλεγα στην αρχή. Στο πόσο εκθαμβωτικά άρτιο μοιάζει ένα αγώνισμα που ξεκινά και τελειώνει σε αυτά που έχεις γύρω σου. Σε ένα φυσικό τοπίο που προσφέρεται για freerunning και στο σώμα σου. Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι στην Σαντορίνη για να κάνεις freerunning. Μπορείς να είσαι στην αυλή, τη σκάλα, το υπόγειο, την ταράτσα του σπιτιού σου.
Την πρώτη μέρα που βρέθηκα στη Σαντορίνη παρακολούθησα ένα workshop για freerunning από τρεις ειδικούς του αθλήματος. Τρεις από τους κριτές του Art of Motion, τον επικεφαλής των κριτών Patrick Morawetz από την Αυστρία, τον Victor Lopez από την Αμερική και τον Anwar Anan από την Ταϋλάνδη.
Όχι δεν έμαθα να κάνω flip, ούτε πήδηξα από κάποιον τρούλο εκκλησίας. Έναν τοίχο μου έδειξαν να ανεβαίνω σωστά και αυτό αγκομαχώντας.
(Τη φωτό μού την έστειλε η ομάδα της Red Bull)
Και ήταν εκεί που έβλεπες πόσο διαφορετικά εκτελούν εκείνοι κάποιες κινήσεις που θεωρείς τόσο δεδομένες, τόσο ασφυκτικά ίδιες. Κι όμως. Υπάρχει διαφορετικός τρόπος να προσγειώσεις τα πόδια σου στο έδαφος. Υπάρχει πολλές φορές ανάγκη να μεταφέρεις την ενέργεια κάνοντας μία κωλοτούμπα (πόσο κακή λέξη) μετά από ένα άλμα, υπάρχει τρόπος να σκαρφαλώσεις σε έναν τοίχο ακόμα κι αν αυτός μοιάζει απελπιστικά κάθετος και λείος.
Δεν είναι εύκολο να αποφασίσεις να ασχοληθείς με το freerunning. Να μάθεις να ισορροπείς, να κάνεις άλματα, να κινείς το σώμα σου με τέτοιο τρόπο ώστε να “χορεύεις” ανάμεσα σε κτίρια, επίπεδα και δύσκολα τερέν.
Όταν όμως δεις την ενέργεια αυτών των ανθρώπων, το πώς αφήνονται σε αυτό που αγαπούν, λες ότι θα ήθελες να το κάνεις κι εσύ αυτό αιώνια.
Όλοι οι αθλητές αναφέρουν μία λέξη συνέχεια όταν μιλούν για το freerunning. Την λέξη “ελευθερία”. Και όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό, όταν βλέπεις κάποιον να πηδά στο κενό με τη θάλασσα της Σαντορίνης πίσω του, είσαι σίγουρος ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ελεύθερος.
Το ελληνικό μέλλον στο freerunning
Ο Δημήτρης Κυρσανίδης ήρθε έβδομος στην τελική κατάταξη. Κι έβλεπες πολύ από τον κόσμο που ήταν μαζεμένος στα σοκάκια και τις στέγες στο Φυροστεφάνι να τον επευφημούν, χαρούμενοι που ένα τόσο “ξένο” αγώνισμα, έχει και ελληνικό χρώμα.
Ο ίδιος ήταν ενθουσιασμένος. Και έτοιμος για την συνέχεια: “Τώρα πια θέλω να το κυνηγήσω ακόμα περισσότερο, θέλω να το φτάσω κάπου, να το κάνω επαγγελματικά όλο αυτό”. Αλλά πόσο εύκολο είναι να προπονείσαι εδώ στην Ελλάδα; “Τώρα πλέον ταξιδεύω λίγο περισσότερο και θα ήθελα να πάω και εξωτερικό. Αλλά κυρίως στη Θεσσαλονίκη προπονούμαι, σε πάρκα, σε γυμναστήριο. Είμαστε αυτοδίδακτοι όλοι όσοι ασχολούμαστε με το freerunning, δεν έχουμε προπονητές”.
Ο ίδιος ξεκίνησε μικρός. Με την κλασική Ελληνίδα μάνα για παρέα: “Ξεκίνησα ουσιαστικά από τα 12 μου χρόνια. Η μάνα μου το ήξερε, μου έλεγε σαν κάθε μάνα να προσέχω. Αλλά μου έκανε και πλάκα, να δώσω το κινητό της σε φίλους μου να με μεταφέρουν αν χτυπήσω”.
Μου είπε ότι θαυμάζει πολύ τον Alexander Zulev, τον Ρώσο που δεν πέρασε φέτος στον τελικό. Αλλά το σημαντικότερο που μου είπε αφορά το μέλλον για ένα άθλημα που δεν το ξέρουν σίγουρα πολλοί. Που είναι δύσκολο να το ασκήσεις χωρίς υποδομή. “Μακάρι να δουν κι άλλα παιδιά πέρα από τα κλασικά αθλήματα και να αγαπήσουν το freerunning”.
Αντί επιλόγου
Το να προσπαθήσω να κρίνω το freerunning από ένα ειδυλλιακό διήμερο στην Σαντορίνη παρέα με την Red Bull, θα ήταν σαν να προσπαθώ να καταλάβω αν μία κοπέλα είναι ωραία από την profile pic της στο Facebook. Κακή παρομοίωση αλλά κατάλαβες τι θέλω να πω.
Γιατί στην Σαντορίνη ήταν προφανέστατα όλα υπέροχα. Το freerunning όμως είναι κάτι που για να το εξασκήσεις και να το αγαπήσεις πρέπει να το κάνεις στην καθημερινότητά σου, στο σπίτι σου, το σχολείο, το πάρκο, τη γειτονιά σου. Αν με ρώταγες γιατί να το κάνεις, θα σου έλεγα το εξής.
Αυτή η αίσθηση της ελευθερίας, αυτή η αυτοπεποίθηση που αντλείς όταν μπορείς με το σώμα σου μόνο να δημιουργήσεις κάτι οπτικά και ουσιαστικά υπέροχο, αυτή η έξαψη μπροστά σε ένα άλμα, μπροστά σε μία πρόκληση, μπορεί να κάνει κι εσένα να θες έστω για λίγο να μοιάσεις σε κάποιον επαγγελματία freerunner.
Να περπατάς στο δρόμο και να χαζοσκαρφαλώνεις σε τοίχους, να πηδάς από πεζούλια σε πεζοδρόμια και να κάνεις τούμπες ακόμα κι αν έχεις πηδήξει από μισό μέτρο, μονολογώντας “parkour”.
Όχι εγώ, ένας φίλος μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου