To σκεφτόμουν χθες αργά το βράδυ, αφού πια είχε καταλαγιάσει κάπως η σκόνη από την απόφαση της πειθαρχικής επιτροπής της Σούπερ Λίγκας για όσα συνέβησαν στη Λιβαδειά. Γιατί αντιδρούσαν στα social media και στις ιστοσελίδες, πολλές φορές με οργή απίστευτη για «εξωποδοσφαιρικό θέμα», αντίστοιχη της βραδιάς του «κάλυπτα και εγώ τον Κατσουράνη», οι οπαδοί μόνο μιας ομάδας;
Σκεφτόμουν επίσης με τη βοήθεια συναδέλφου «εξειδικευμένου» σε θέματα «κυβερνητικά» μια σειρά ψηφοφοριών στη Σούπερ Λίγκα και τα αποτελέσματά τους. Με κορυφαίο παράδειγμα την περυσινή «εκλογική διαδικασία» για την αναδιάρθρωση των κατηγοριών, σχεδόν… μετά την έναρξη των πρωταθλημάτων: μία ψήφος αρνητική. Και… μετά όλοι «είχε δίκιο ο Παναθηναϊκός, πρέπει να μειώσουμε τις ομάδες σε ορίζοντα διετίας, δεν είναι δυνατόν να παίζουν 18 στο πρωτάθλημα».
Σκεφτόμουν και τα «μηνύματα». Τι γράφτηκε και από πού, ποιοι και τι είπαν στον ρέφερι Παππά, που δεν είχε αναφέρει στο φύλλο αγώνα το μπουκάλι στον Μαρκέτι, στο φιλικό ΠΑΟ – Λάτσιο (μην τα ξεχνάμε κι αυτά). Όλα όσα συνέβησαν στην Λιβαδειά και όσα είχαν συμβεί πριν από δύο χρόνια στο ίδιο γήπεδο και τις αντίστοιχες τιμωρίες. Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται. Γιατί; Διάολε, δεν έχουν όλοι ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ απ΄ αυτό το καθεστώς, απ΄ αυτή την κατάσταση. Ούτε καν οι περισσότεροι! Ούτε μια – μια οι ομάδες, ούτε ένα – ένα τα πρόσωπα (διαιτητές, παρατηρητές, παράγοντες, δικαστές, πρόεδροι ΠΑΕ και ενώσεων, στελέχη της ΕΠΟ). Γιατί λοιπόν;
Μου ήρθε αυτό το βιντεάκι στο μυαλό. Ισως να δίνει μια απάντηση…
">gazzetta
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου