Πρέπει να ήμουν 15 όταν άκουσα για πρώτη φορά μία γυναίκα να με χαρακτηρίζει “καλό παιδί”. Ήταν η πρώτη μου σοβαρή χυλόπιτα και την έτρωγα από την Ελένη στην αυλή ενός λυκειακού πάρτι. Αυτή μαγική φράση που είχαν μάθει όλα τα κορίτσια της γενιάς μας για να απορρίπτουν εκείνους που δεν ήθελαν. “Είσαι πολύ καλό παιδί ΑΛΛΑ...”.
Και θυμάμαι ότι εκείνο το καλοκαίρι, όταν εξιστορούσα τον πόνο στις κατά 4 χρόνια μεγαλύτερές μου Μυρτώ και Αλεξάνδρα, μου είχαν πει το εξής: “Μην σε νοιάζει. Τώρα στο σχολείο τα κορίτσια θέλουν αυτόν με το μηχανάκι και το πολύ ωραίο πρόσωπο. Μετά τα 23 τα κορίτσια ψάχνουν για ένα καλό παιδί”. Και είχαν δίκιο. Όχι ακριβώς με τις ηλικίες που ανέφεραν αλλά στο γεγονός ότι οι γυναίκες ψάχνουν ένα καλό παιδί. Αυτό όμως που έχουν στο μυαλό τους σαν καλό παιδί.
Ορισμός για το καλό παιδί δεν υπάρχει. Στο μυαλό μου είναι εκείνος που είναι πάντα εκεί, εκείνος που θα κάνει το κάτι παραπάνω από αυτό που θα του ζητηθεί, εκείνος που θα σκεφτεί μία ανάγκη πριν δημιουργηθεί, εκείνος που θα είναι ευαίσθητος και ηλιθιωδώς ρομαντικός, εκείνος που θα φερθεί ευγενικά και σωστά χωρίς πρώτα να το σκεφτεί.
14 χρόνια μετά από εκείνη την χυλόπιτα, έχοντας συμφωνήσει με τον κόσμο ότι στον έρωτα είσαι μόνος κι έχοντας ακούσει πολλάκις σε αυτή τη ζωή πόσο καλό παιδί είμαι, ήθελα να γράψω μερικές από τις σκέψεις ενός καλού παιδιού. Όχι μόνο επειδή είναι κάτι που το χαίρομαι αλλά κυρίως επειδή ο κάθε άνδρας (θεωρεί ότι) κρύβει ένα καλό παιδί μέσα του. Ενδεχομένως και γιατί με μαθηματική ακρίβεια, όλοι οι άνδρες έχουν ακούσει έστω μία φορά στη ζωή τους από μία γυναίκα ότι είναι καλά παιδιά.
Ένα ικανότατο όπλο
Είναι όπλο το να είσαι καλό παιδί. Ειδικά αν είσαι εκ φύσεως καλός και η φύση, η οικογένεια και η ιδιοσυγκρασία σού το έδωσαν από μικρό στη φαρέτρα. Είναι ένα ατού που ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα εκτιμηθεί από την γυναίκα που θα θέλεις. Θα σε κοιτάει στα μάτια και θα καταλαβαίνεις ότι το να είσαι καλός μαζί της είναι ο μόνος τρόπος να την κερδίσεις. Γιατί δεν είναι για όλους το ίδιο.
Το να είσαι καλό παιδί είναι ένα όπλο που αναπτύσσεις πολλές φορές αναγκαστικά. Γιατί γνωρίζεις ότι σε σχέση με την εξωτερική σου εμφάνιση, το κοινωνικό σου στάτους και τα άλλα χαρακτηριστικά σου, είναι το μοναδικό δυνατό χαρτί που κρατάς στα χέρια σου.
Κι όσο κυνικό κι αν ακούγεται αυτό (όπως μου είπε και μια φίλη χθες βράδυ που το συζητούσαμε), είναι πέρα για πέρα αληθινό. Δεν το έχει ανάγκη αυτό το όπλο κάποιος ο οποίος είναι πολύ ωραίος. Δεν το έχει ανάγκη κάποιος ο οποίος έχει συνηθίσει να έχει πενήντα γυναίκες στα πόδια του, για διάφορους κοινωνικούς λόγους. Το έχουν βασικά ανάγκη, απλά δεν το αντιλαμβάνονται αρκετά νωρίς για να το αναπτύξουν.
Το original καλό παιδί το έχει ανάγκη. Γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι σε πολλές φάσεις της ζωής του είναι εκείνο που θα τον κάνει να κερδίσει το κορίτσι. Ξέρει ότι δεν μπορεί να τα βάλει με κάποιον πάρα πολύ ωραίο. Και γι' αυτό αναπτύσσει καθημερινά, χωρίς να το σκέφτεται, αυτή του την ιδιότητα, μέχρι να πνίξει την εκάστοτε κοπέλα με την καλοσύνη του.
Κάποια στιγμή στη ζωή, όλοι χρειάζονται να γίνουν για λίγο καλά παιδιά. Είτε για να κερδίσουν κάτι, είτε για να τους συγχωρέσουν την χιλιοστή αμαρτία τους, είτε γιατί πολύ απλά τα looks κάποια στιγμή γίνονται δεδομένα. Όπως και ο καλοπαιδισμός.
Το τέλος του καλοπαιδισμού
Σου αρέσει να αναγνωρίζει η άλλη ότι είσαι καλό παιδί. Χαμογελάς όταν σου το πετάει, όταν το διαφημίζει στις φίλες της, όταν σου το φωνάζει στο αυτί σου. Αλλά κάποια στιγμή σε χαλάει. Γιατί είναι ένα ατού το οποίο έχεις δεδομένο.
Ακριβώς επειδή το καλό παιδί συνήθως προβάλλει και αναπτύσσει αυτό το χαρακτηριστικό (ελλείψει άλλων), κάθε φορά που του λες πόσο καλό παιδί είναι, του υπενθυμίζεις τα υπόλοιπα πράγματα που δεν είναι. Κάθε φορά γίνεται ο λόγος που ο Gnarls Barkley τραδουγά Who's gonna save my soul.
Αντίστοιχα θα μου πεις μπορεί να βαριέται και ο Δημήτρης Αλεξάνδρου να του λένε οι γυναίκες πόσο ωραίος είναι αντί να του πουν πόσο έξυπνος είναι ή πόσο καλό παιδί είναι. Είναι σίγουρο ότι κάθε καλό παιδί εκεί έξω θα ήθελε να του πουν πόσο έξυπνο είναι, πόσο ικανό είναι, πόσο όμορφο είναι.
Αυτό που σου λείπει περισσότερο είναι αυτό που θες κάθε φορά να ακούσεις από μία γυναίκα, που περιμένεις με αγωνία να το βγάλει από τα χείλη της ενώ ξέρεις ότι δεν θα το κάνει γιατί δεν ισχύει. Κι ακόμα κι αν το κάνει, έχεις την ιδέα ή την βεβαιότητα ότι το κάνει μόνο και μόνο για να σε ευχαριστήσει.
Όλο το παραπάνω, όσο μπερδεμένο κι αν ακούγεται, είναι μια διαδικασία που το καλό παιδί το στεναχωρεί. Όχι τόσο επειδή είναι καλό παιδί και μπουχουχού. Όσο επειδή ξέρει βαθιά μέσα του ότι το να είσαι καλό παιδί δεν αρκεί.
Σκότωσε το καλό παιδί μέσα σου
Και κάπου εκεί, στις στιγμές της συνειδητοποίησης είναι που και τα καλά παιδιά αλλάζουν πρόσωπο. Κι αυτό γιατί μπούχτησαν να είναι καλά παιδιά. Όχι τόσο “μπούχτησαν να είναι”, όσο μπούχτησαν να το ακούνε και να θεωρούν οι άλλοι δεδομένο ότι αυτό θα ισχύει αιώνια.
Αλλάζουν απότομα συμπεριφορά και προσπαθούν να ρεφάρουν για τα τόσα χρόνια υπομονής και καλοπαιδισμού, σε ένα καλοκαίρι, σε μία σχέση, σε μία κουβέντα. Το ξέσπασμα είναι ίδιον του καλού παιδιού. Αλλά δεν είναι απαραίτητο να γίνει από τσαντίλα αυτή η μεταστροφή.
Ακόμα και ένα καλό παιδί, αν αντιληφθεί ότι μια δεδομένη κατάσταση απαιτεί να φορέσει το προσωπείο του κακού, θα το κάνει. Ενδεχομένως να μην το κάνει απόλυτα επιτυχημένα και πίσω από τη σιδερένια πανοπλία να φαίνονται οι πιτζάμες με τον Whinnie the Pooh αλλά κατάλαβες.
Αυτό που είναι εκπληκτικό είναι να παρατηρείς τον κόσμο τριγύρω να κοιτά με τα μάτια γουρλωμένα αυτή την ξαφνική αλλαγή. “Μα πώς; Εσύ είσαι καλό παιδί”. Μπέρδεμα.
Ένα μπέρδεμα που δημιουργείται καθαρά και μόνο από τα στερεότυπα που έχουμε οικοδομήσει. Για τα καλά παιδιά, τα κακά παιδιά και τα άσχημα παιδιά. Μία συγχορδία από αυταπάτες και κοινωνικά συμβόλαια που καταρρέουν βίαια με μία κουβέντα, μία συμπεριφορά.
Όταν θες κάποια πάρα πολύ, δεν σε νοιάζει τι νομίζει ο ένας και ο άλλος για εσένα. Δεν σε νοιάζει αν ο κόσμος θεωρεί ότι είσαι καλό ή κακό παιδί. Όταν θεςκάτι κάποια πάρα πολύ, κανένα σύμπαν δεν συνωμοτεί για να το πετύχεις.
Η γυναικεία ψευδαίσθηση
Όπως είπα και νωρίτερα, κάθε γυναίκα σε κάποια στιγμή της ζωής της θα θελήσει ένα καλό παιδί. Είτε επειδή κάποιος θα την πληγώσει ανεπανόρθωτα και θα στραφεί σε εκείνον που πιστεύει ότι δεν θα το κάνει, είτε επειδή θα βαρεθεί το να ζητά αυτόν τον φοβερό γκόμενο με την μηχανή, το bad attitude και την καρδιά μικρού παιδιού.
Αυτούς τους άντρες ψάχνουν οι γυναίκες κατά γενική ομολογία. Τους Dylan McKay, τους Hank Moody, τους Don Draper, τους Tim Riggins αυτής της ζωής.
Και τους ψάχνουν με την ψευδαίσθηση ότι αυτός ο άντρας θα γίνει καλό παιδί μόνο και μόνο για εκείνες. Ότι θα σταματήσει να φέρεται όπως θέλει, ότι θα κάνει πίσω, ότι θα αλλάξει συμπεριφορά, ότι θα γίνει το καλό παιδί που θέλει η μάνα τους για εκείνες.
Δίκαια η απαίτησή τους. Γιατί ναι, κάποια στιγμή στο χρόνο ακόμα και ο πιο macho άντρας γίνεται γατάκι που κουρνιάζει στα πόδια μιας γυναίκας άνευ όρων και εγωισμών. Το με ποια θα αποφασίσει να το κάνει αυτό είναι άλλο θέμα.
Οπότε τι μας είπες ρε Χατζηιωάννου; Ότι όλοι κάποια στιγμή θα είμαστε καλά παιδιά; Κάπως έτσι. Άλλοι περισσότεροι, άλλοι λιγότερο, άλλοι επειδή πρέπει να φερθούν έτσι κι άλλοι επειδή η ψυχή τους δεν τους αφήνει να φερθούν αλλιώς.
Σε αυτόν τον διεστραμμένο κύκλο της ζωής, για κάθε κακό παιδί που θα πληγώσει μια γυναίκα εκεί έξω, υπάρχει ένα καλό παιδί να την παρηγορήσει. Και για κάθε καλό παιδί που δίνει και τη ζωή του σε μια γυναίκα για να την κερδίσει, υπάρχει ένα κακό παιδί που μπορεί να την κάνει δικιά του με ένα puppy eyes βλέμμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου