Στέκομαι σαν απολιθωμένη στην μέση του δρόμου και παρακολουθώ το σπίτι του παιδικού μου γείτονα και φίλου να γκρεμίζεται...
κάθε τοίχος που πέφτει και μια αυλαία στα παιδικά, νεανικά και μετέπειτα χρόνια μας... Μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό το σλόγκαν στη τηλεόραση: "Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα..!"Αυτό που πέφτει σε ερείπια δίπλα μου είναι πράγμα, κι όμως για μένα είναι πολλά περισσότερα...
Είναι τα ατέλειωτα παιχνίδια στο κήπο του, το κρυφτό, το κυνηγητό, τα νεανικά μας partiesμε το γραμμόφωνο να ξεκουφαίνει τη γειτονιά κι εμείς να νοιώθουμε τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα με τους ρυθμούς του tsa-tsa, της bosanova, του rock end roll και τις μελωδίες τωνblues...
Και μετά στο ίδιο σπίτι, στον ίδιο κήπο, στην ίδια γειτονιά μεγαλώσανε και τα παιδιά μας.. με πόσα πράγματα χάρηκα, με πόσα πράγματα δέθηκα, με πόσα πράγματα έζησα στιγμές ευτυχίας...
Οι εργάτες πετάνε αλύπητα ό,τι βρίσκουν μπροστά τους...
Τρυπώνω από τη μισοσπασμένη πόρτα και πλησιάζω, χωρίς να με αντιληφθούν, σε ένα σωρό από χαρτόκουτα γεμάτα σαβούρα για πέταμα... σκύβω και ανοίγω ένα από αυτά... γεμάτοπράγματα... το κόκκινο ποδηλατάκι που ζήλευα γιατί είχε κουδούνι και φωτάκι, κειτόταν σαραβαλιασμένο... να και η σφεντόνα και η σβούρα και το τσέρκι... και ένα σπασμένο 45αριδισκάκι.. και ξάφνου ζωντάνεψε ο ELVIS...
It's Now Or Never ..!..Oλα ήταν εκεί... Στόμα δεν είχαν κι όμως μίλαγαν...
Συνέρχομαι από το όνειρο με την άγρια φωνή του εργοδηγού:
- Τι δουλειά έχεις εδώ κυρά μου;;; Θέλεις να σκοτωθείς και να βρω και το μπελά μου;
- Ψελλίζω ένα συγγνώμη και βγαίνω τρέχοντας, παραπατώντας, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα...
Το κομπρεσέρ και η μπουλντόζα συνεχίζουν να εξαφανίζουν όλα αυτά τα "πράγματα", αυτές τις άπειρες συναισθηματικές παλιατζούρες.. Κι εγώ έμεινα να αναπολώ όλα εκείνα, που αν και πράγματα, σφράγισαν ανεξίτηλα τη ζωή μου και που η γλυκιά τους θύμηση πλημμυρίζει τη ψυχή μου με τα ωραιότερα συναισθήματα!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου