Κορίτσια μου, σίγουρα υπάρχει κάποια παθούσα που με διαβάζει. Δε μιλώ για τα κορίτσι-ζευγάρι-σχέση του φαντάρου. Αυτές έχουν το συναισθηματικό δέσιμο και είναι και ελαφρώς υποχρεωμένες να τα ακούνε.
Κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και ακούμε για τον Cristiano Ronaldo, την παράγκα της διαιτησίας και τις μεταγραφές. Όμως όχι, δεν μπορώ να ακούω άλλο για το δεκανέα το Μήτσο από τη Λέσβο και τη μετάθεση του Θανάση στην "πινέζα"
Εμείς οι υπόλοιποι τι αμαρτίες έχουμε κάνει; Γιατί πρέπει να ακούμε αυτές τις ανεκδιήγητες ιστορίες από τα χρόνια της χολέρας, ε, του στρατού;
Γιατί και πάλι γιατί. Γράφω και καταγγέλλω. Είστε στο cosmo σας αγαπητοί μου. Και μιλώ εκ πείρας. Έχει γίνει έρευνα και τα νεύρα μου τσατάλια από τις αφηγήσεις συγγενών και φίλων για όσα πέρασαν στο φανταρικό τους.
Ο Θεός να βάλει το χέρι του όταν γίνει η αρχή. Δε χρειάζεται μεγάλη διεργασία. Ένας να δώσει το έναυσμα και το παιχνίδι είναι εκ των προτέρων χαμένο.
Κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και ακούμε για τον Cristiano Ronaldo, την παράγκα της διαιτησίας και τις μεταγραφές. Όμως όχι, δεν μπορώ να ακούω άλλο για το δεκανέα το Μήτσο από τη Λέσβο και τη μετάθεση του Θανάση στην "πινέζα".
Ποια πινέζα; Ε, από εκεί ξεκινούν όλα. Με το που περάσουν την πύλη του στρατοπέδου, ο Μπαμπινιώτης φορά χακί και μιλά μια άλλη γλώσσα.
Γελούσα βουτηγμένη στην άγνοια, όταν έβλεπα τη Χριστίνα Μαρκάτου του "Dolce Vita" να διαβάζει το γράμμα του Αντώνη από το στρατό με το αλησμόνητο γκονζίλα.
Μία μυστικιστική τελετή, ένας στρατιωτικός κώδικας "D' Avlona" με περίεργες λέξεις που χρησιμοποιούν και συνεννοούνται μόνο αυτοί
Γέλασα πικρά όταν οι άνδρες της παρέας πήγαν φαντάροι και υιοθέτησαν ένα καινούργιο λεξιλόγιο.
Μία μυστικιστική τελετή, ένας στρατιωτικός κώδικας "D' Avlona" με περίεργες λέξεις που χρησιμοποιούν και συνεννοούνται μόνο αυτοί.
"Καταλαβαινόμαστε εμείς" λένε και κλείνουν και συνθηματικά το μάτι. Ότι τώρα τι; Μας κάνατε τη μούρη κρέας;
"Είστε γυναίκες εσείς, δεν πάτε στρατό και δεν καταλαβαίνετε". Μου έρχεται να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο αλλά ρυθμίζω αυτόματα την κορτιζόλη μου και συνεχίζω. Αφού δεν μπορώ να το αποφύγω ας το διασκεδάσω.
Ακούστε ορολογία και πείτε μου. Μικρή σημείωση: οι εν λόγω λέξεις εντάσσονται και στις περιγραφές εκτός πύλης, δευτέρα φύση σου λέει.
Θα παραθέσω ένα διάλογο:
-Τι έγινε Γιώργο τι κάνεις;
-Να, μωρέ. Εδώ, φιδιάζω
-Θα βγούμε; Η Μαρία θα έρθει;
-Η Μαρία μας έριξε πιστόλα
Τώρα εσείς καταλάβατε αν εγώ βγήκα με το Γιώργο και αν είδα τη Μαρία; Σιγά μην καταλάβατε.
Κατατάχθηκε; Καήκαμε χρυσό μου. Η ζωή τους νοηματοδοτείται μόνο όταν μιλούν για τις "καλλιόπες", τα πεδία βολή, τους θαλάμους, τις εμπλοκές και τους ΕΠΟΠ
Μετά τα αραμαικά περνάμε στο αναθεματισμένο countdown. Μπορεί να μη θυμούνται γενέθλια και επετείους αλλά είναι πανέτοιμοι, ανά πάσα ώρα και στιγμή, να σας πουν πόσες ημέρες τους απομένουν μέχρι να απολυθούν.
Αριθμομνήμονες και ευφάνταστοι. Αν είστε τυχερές και έχουν λιγάκι χιούμορ θα ακούσετε το "99 και σήμερα και έσπασε ο τριψήφιος" ή το "αριθμός διψήφιος, πολίτης υποψήφιος" που άνετα το λέει και η Βανδή ντουέτο με Κοκκίνου.
Κατατάχθηκε; Καήκαμε χρυσό μου. Η ζωή τους νοηματοδοτείται μόνο όταν μιλούν για τις "καλλιόπες", τα πεδία βολή, τους θαλάμους, τις εμπλοκές και τους ΕΠΟΠ.
Όχι, δεν άλλαξα θέμα. Δε γράφω για φέτα με προστατευόμενο όνομα προέλευσης. Το θέμα παραμένει ο στρατός και οι βασανισμένοι φαντάροι που μιλούν για τις εμπειρίες και τις κακουχίες που έχουν περάσει γιατί βρε παιδί μου το φαγητό ήταν χάλια.
Άλλο τεράστιο κεφάλαιο. Το φαγητό και οι δουλειές. Καλομαθημένοι γαρ, πάνε εκεί και χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους, όταν μαθαίνουν πως για μεσημέρι δε σερβίρουν σκαλοπίνια με λάδι τρούφας.
Το φαγητό δεν είναι και γκουρμέ, αλλά δεν τρέχει και κάτι. Ζήτημα το κάνουν για να κλαίγονται.
Και οι δουλειές. Αχ, αυτές οι δουλειές. Τους βασανίζουν σου λέω.
Το ξύρισμα τους ενοχλεί, το πρωινό ξύπνημα τους χαλάει και οι αρβύλες τους πιάνουν. Εγώ που φοράω 12ποντη γόβα σε κάθε νυχτερινή έξοδο μίλησα; Δε μίλησα. Υπέφερα σιωπηλά
Πρέπει να σκουπίσουν, να καθαρίσουν τις τουαλέτες, να στρώσουν το κρεβάτι τους. Η τυπική ημέρα μίας κλασικής νοικοκυράς βαφτίζεται αντιξοότητα και κακομεταχείριση.
Βγαίνει από μέσα τους η drama queen και παραπονιούνται για τα πάντα. Το ξύρισμα τους ενοχλεί, το πρωινό ξύπνημα τους χαλάει και οι αρβύλες τους πιάνουν. Εγώ που φοράω 12ποντη γόβα σε κάθε νυχτερινή έξοδο μίλησα; Δε μίλησα. Υπέφερα σιωπηλά.
Κάνε και εσύ το ίδιο για το καλό όλων μας και πάνω από όλα για την ψυχική υγεία του γυναικείου πληθυσμού που θα τύχει να βρεθεί στο ίδιο τραπέζι με εσένα που θα ξεκινήσεις να μιλάς για το στρατόπεδο στον Έβρο, τις σκοπιές που έκανες σε εκείνο το φυλάκιο μετά την εκπαίδευση στα τεθωρακισμένα κτλ, κτλ, κτλ.
Και όλο αυτό δεν έχει και ηλικία, θέλω να το ξέρεις. Λένε όλοι τις ίδιες ιστορίες με περισπούδαστο ύφος χωρίς να κάνουν διακρίσεις. Οι φίλοι μου λένε, ο πατέρας μου λέει, μέχρι και ο παππούς μου όταν δει τα σκούρα με τη γιαγιά μου ξεκινάει τα περί πολέμου.
Είναι το χόμπι τους και εμάς η καταδίκη μας. Δώστε μου υπομονή να αντέχω τις αφηγήσεις και τις κουβέντες που ξεκινούν κάπως έτσι "Εγώ ξέρεις τι πέρασα ρε φίλε;"
Κάτω οι ιστορίες από το στρατό. Μόνιμο delete στις λέξεις ψάρακας, καψιμί, λελεδόψαρο και καραβανάς. Σταματήστε γιατί εσείς απολύεστε και εγώ τρελαίνομαι, λάθος το τραγουδούν τόσα χρόνια οι Ζιγκ Ζαγκ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου