Τι μας έμαθαν οι χαρακτήρες ζώων που αγαπήσαμε στο σινεμά και την τηλεόραση

Όταν ήμασταν μικρότεροι καταβροχθίζαμε σχεδόν καθημερινά ταινίες κινουμένων σχεδίων και φιλμ "για όλη την οικογένεια". Θυμόμαστε μερικές από τις αγαπημένες μας σκηνές και συνειδητοποιούμε πόσα μαθήματα ζωής μας δίδαξαν όλοι αυτοί οι χαρακτήρες με τους οποίους μεγαλώσαμε.

Το να χάνεις τη μαμά σου είναι το πιο τρομερό πράγμα στον κόσμο

 

Όποιος έστω δεν βουρκώνει στη σκηνή που ο Bambi χάνει τη μαμά του, δεν έχει ψυχή, δεν είναι άνθρωπος, είναι ρομπότ. Η κλασική ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney από το 1942 (!) παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις πιο όμορφες ιστορίες ενηλικίωσης που έχουν ειπωθεί ποτέ.

Αγάπη είναι να τρώτε μακαρόνια από το ίδιο πιάτο

 

Όσα ραντεβού κι αν έχουμε βγει στη ζωή μας, κανένα δεν έφτασε σε ρομαντισμό το dinner date δύο ερωτευμένων σκύλων, της Λαίδης και του Αλήτη ('Lady and the Tramp', 1955) που ένα βράδυ, στην πίσω αυλή ενός ιταλικού εστιατορίου, μοιράστηκαν μια μακαρονάδα -κι ένα φιλί.

Δεν υπάρχουν γάτες στην Αμερική

 

Την απάτη του american dream για πρώτη φορά τη βιώσαμε μέσα από τα μάτια του μικρού Ρώσου ποντικού Fievel Mousekewitz ('An American Tail', 1986) που χάνει τους γονείς του ενώ μεταναστεύει μαζί τους στην Αμερική, όπου "οι δρόμοι είναι στρωμένοι με τυρί"...

Η σημασία του να είσαι ελεύθερος

Δεν ξέρουμε τι απέγινε ο μικρός ηθοποιός που έπαιζε τον Jesse, το αγοράκι που απελευθερώνει τον Willy ('Free Willy', 1993) αλλά την σκηνή της απελευθέρωσης του Willy την έχουμε ίσως δει σχεδόν όσες Κυριακές απόγευμα έχουμε δει και τον τελευταίο αγώνα του Daniel-σαν στο 'Karate Kid'.

Ο κύκλος της ζωής

 

Μέσα από την ιστορία του βασιλιά Mufasa ('Lion King', 1994) -που δολοφονείται προκειμένου να του πάρει το θρόνο ο αδελφός του, Scar- και του μικρού Simba που ζει μια ζωή γεμάτη τύψεις νομίζοντας ότι ο μπαμπάς του πέθανε εξαιτίας του, μάθαμε -πέρα από το πόσο ανεκτίμητη είναι η πατρική στοργή- πόσο σημαντικό είναι να λάμπει στο τέλος πάντα η αλήθεια, να αποδίδεται δικαιοσύνη και να συνεχίζεται ο κύκλος της ζωής. Αμέ.

Όταν μεγαλώσεις μπορείς να γίνεις ό,τι θέλεις αρκεί να το προσπαθήσεις

 

Αφού το "Babe" το γουρουνάκι έγινε βοσκός ('Babe', 1995), όλα γίνονται.

Δεν είμαστε υπέρ της αληθινής γούνας

 

Η Cruella De Vil ήθελε να σκοτώσει τα 101 σκυλιά Δαλματίας ('101 Dalmatians', 1996) για να φτιάξει μοντέρνα πανοφώρια "animal print". Η μόδα (καλώς ή κακώς) υπάρχει ακόμα (όπως και οι Κρουέλες Ντεβίλ), εμείς ποτέ δεν θελήσαμε αληθινή γούνα.

 

Μαμά! Ένα εκατον-ένα!

 

(αληθινή ιστορία)

Τα ζωάκια δεν πεθαίνουν στα αλήθεια, πάνε στο Hollywood και γίνονται σταρ του σινεμά

 

Ο Marcel του Ross στα "Φιλαράκια", τουλάχιστον, αυτό έκανε πάντως. Έπαιξε και σε μια ταινία με τον Jean-Claude Van Damme. Κι όταν ο Ross ρώτησε κάποιον στα γυρίσματα "δηλαδή και τώρα πόσο διάσημος είναι ο Marcel", εκείνος απάντησε: "Σε ανθρώπινους όρους; Θα έλεγα Cybill Shepherd."

Το νόημα της ζωής...

...είναι να συνεχίζεται. Σαν το ταξίδι των πιγκουίνων κάθε χρόνο στην καρδιά των πάγων της Ανταρκτικής με μόνο σκοπό τη συνέχιση του είδους ('Le marche de l'empereur', 2005 -α ρ ι σ τ ο ύ ρ γ η μ α).

Αφοσίωση είναι...

 

Να τον περιμένεις κάθε μέρα στο ίδιο μέρος να γυρίσει... ακόμα και αφού πεθάνει. ('Hatchi: A Dog's Tale', 2009) :'-(

+

Σε κάθε παιδικό δωμάτιο (πρέπει να) υπάρχει ένα αρκουδάκι

 

"Η αρκούδα" του Jean-Jacques Annaud είναι η πρώτη ταινία που με θυμάμαι να βλέπω στο σινεμά (παρόλο που η πρώτη στ'αλήθεια, όπως με ενημέρωσε η μαμά μου, ήταν η "Φαντασία" του Disney) όταν ήμουν μόλις 7 χρονών. Με είχε τρομάξει, εντυπωσιάσει και συγκινήσει πάρα πολύ γιαυτό νομίζω και το θυμάμαι τόσο έντονα. Τόσα χρόνια, τόσα καρτούν και τόσους ήρωες μετά, παραμένει η αγαπημένη μου ταινία με ζώα.

cosmo